adoptie –verdriet — afstand —mijn verhaal

”Ik begrijp de onrust van sommige mensen in verband met opnieuw een boek over die problematiek. Aan de ene kant denk ik dan: er kunnen er niet genoeg zijn. Elke betrokken partij verdient eigenlijk zijn/haar eigen boek met zijn/haar eigen verhaal. Of het nu een tragisch verhaal is of een vrolijk, heerlijk romantisch stuk. Aan de andere kant stel ik vast dat de mensen die zich schijnbaar zorgen maken, nog niet veel van mijn boeken hebben gelezen. Want dan zouden zij weten dat ik nooit zomaar een verhaal schrijf. Ik maak statements. Ik doe voorstellen. Ik eis verandering.Mijn boeken zijn met liefde geschreven. Liefde voor de mens en zijn kunnen. Maar ook aanklachten en verwijten naar al diegenen die misbruik maken van anderen. Ik schop mensen een geweten. Of ze dat nu graag hebben of niet.  Of het nu de buurvrouw is die niet ingegrepen heeft bij het zien van het leed van een kind, of de grote politieker die in het parlement liever over bananen discuteert dan over kinderen, of de politieman die niet de fijngevoeligheid heeft om zich in te leven in de pijn van een slachtoffer… eender welk slachtoffer.
Het is mijn uitdrukkelijke overtuiging dat wij allen op zich, een maatschappij op zich vertegenwoordigen. Met in onszelf een eigen arbiter (scheidsrechter), een rechter, een politieman, een slachtoffer, een dader, een hulpverlener, een geweten dus…  Als al degenen die met een versmachtende kinderwens, heel even die wens opzij zetten en in eerste instantie aan het kind denken, als zij de eisenden zouden zijn om een maximum aan informatie te verzamelen over dat kind en het waarom van de afstand, dan zou er al heel veel veranderen. Dergelijke mensen hebben het hart voor een kind op de juiste plaats zitten. Als zij later hun kind kunnen informeren over waarom het werd afgestaan, wie zijn/haar ouders waren, waar ze geboren is en wanneer en alles wat een kind dat zijn roots niet kent wil weten, kan informeren… er zouden een pak minder ongelukkige mensen zijn.
Dit boek gaat niet alleen gaan over adoptiekinderen, maar over Kinderen. Ook de kinderen die in alle volwassenen huizen en nog steeds schreeuwen om aandacht en rechtvaardigheid. Want al diegenen die nu op dit forum schrijven, zijn volwassenen die het beschadigde kind in zich willen herstellen. En dat geldt niet alleen voor adoptiemensen. Dat geldt voor ALLE mensen. In ALLE mensen zit een kind.
Ik heb een studie gemaakt over het aantal slachtoffers in Europa. Het oude Europa nog. Met niet zoveel lidstaten als nu. In dat oude Europa houden zich 182.000.000 zwaar beschadigde kinderen  schuil. U leest het goed: 182.000.000. Kan u nagaan hoeveel er dat zijn als we Letland, Polen, Bulgarije en al die andere landen erbij tellen? Ik durf er niet aan denken. Ik durf wel denken aan hoe die wereld er had uitgezien als iedereen een hart voor kinderen zou gehad hebben en die 182 miljoen slachtoffers er NIET waren geweest.
En met slachtoffers bedoel ik ook zij die psychologisch mishandeld zijn: je kan niets, je bent lelijk, niemand zal van je houden… Zij die emotioneel mishandeld werden en opgesloten werden in donkere kelders zonder eten of drinken, dood van angst om wat komen gaat…. Zij die fysiek mishandeld werden en worden, geschopt, geslagen, verbrand…
Zij die dagelijks seksueel worden mishandeld, tentoongesteld op internet, hun integriteit totaal vernietigd, de tijdbommen van morgen… En ik wil al diegenen niet vergeten die een kindertijd hebben moeten doorbrengen in de nabijheid van ouders of opvoeders die verslaafd waren aan alcohol en/of drugs. Die groep wordt ook vaak onterecht vergeten terwijl de gevolgen daarvan ook desastreus zijn.

Carine Hutsebaut

Wat het boek betreft: het zou moeten duidelijk zijn dat het een boek is die een les moet zijn voor iedereen. Adoptie ouders moeten weten waar ze aan beginnen en hoe ze het kind moeten opvangen. Dat is heel belangrijk omdat het al met een trauma zijn leven begint. En dat trauma is de scheiding van zijn moeder. Heel vaak weet niemand hoe dat verlopen is en vaak worden er leugens over verteld. Niets is zo helend als de waarheid. Ook van de adoptiefouders naar het geadopteerde kind toe. Om eerlijk tegen kinderen te kunnen zijn, is het dus ook noodzakelijk dat de adoptiefouders eerlijke gegevens krijgen van de adoptiediensten. En daar knelt het schoentje. Er moeten in de jaren zestig en ervoor onvoorstelbaar veel prostituees geweest zijn, want dat is meestal het verhaal die de adoptiefouders meekregen en nog meekrijgen. Dat is heel erg vernuft bedacht want het verhindert dat adoptiefouders ‘die pijnlijke waarheid’ aan het kind vertellen. Dus vaak komt op die eerste, gemanipuleerde leugen, nog een andere leugen. Deze keer een leugen om bestwil voor het kind, maar desalniettemin weer een leugen.

Het is dus zaak dat de adoptiecentra er ALLES aan doen om de oorspronkelijke waarheid te achterhalen. Met bewijzen. Indien die bewijzen er niet zijn, moeten adoptiediensten afzien om het kind te aanvaarden. Dat zal moeilijk zijn voor de eerste kinderen, maar algauw zullen diegenen die kinderen aanbieden om financiële redenen beseffen dat ze hier niet zo maar meer mee weg raken. De adoptiediensten moeten de gegevens bespreken met de adoptiefouders zodat die geïnformeerd zijn als hun kind erom vraagt. Ook de medische gegevens zijn onvoorstelbaar belangrijk. Zo zijn er veel adoptiekinderen die vaak al heel vroeg in hun leven, lijden aan depressies en soms later aan schizofrenie. Adoptiefouders denken dan soms dat het aan hen ligt en dat ze het niet goed gedaan hebben, terwijl heel veel factoren van schizofrenie te vinden zijn in de genetische achtergrond van het kind.
Een sluitend bewijs in die hele procedure, zou zijn dat er verplicht een DNA staal van de moeder bij is en dat er een DNA staal van het adoptiekind bij gevoegd wordt. Beiden MOETEN matchen. De gegevens hiervan moeten bij onafhankelijke diensten ondergebracht worden, zodat er een totale controle is die niet door politiekers noch andere kanalen kan beïnvloed worden. Het is de enige manier om zoveel mogelijk misbruiken uit te sluiten.  Het boek dat ik zou willen voorbereiden is er dus niet één van alleen maar ‘mislukte’ adopties. Integendeel. Het is ook belangrijk om de verhalen van ‘gelukte’ adopties te kennen omdat we daar kunnen achterhalen waarom het bij de ene goed gaat en bij de andere niet. Dus kunnen we er alleen maar uit leren en met ons alle adoptiefouders of would-be-adoptiefouders.
Als er een forum wordt gegeven aan kinderen die zich niet goed hebben gevoeld in hun nieuwe gezin en ze kunnen ons vertellen waarom dat zo was, dan schieten we al een heel eind op. Maar hetzelfde geldt voor diegenen die een goede ervaring hebben. Als zij ons kunnen vertellen waarom het voor hen wel goed ging, dan kunnen we die informatie gebruiken voor adoptiefouders die vaak maar in het wilde weg rondzwemmen en nergens informatie kunnen inwinnen.

Hopelijk is het zo wat duidelijker. Ook adoptiefouders mogen reageren en hun verhaal vertellen. Want ook dààr zullen we heel veel kunnen uit leren om het in het vervolg veel beter te doen.

 Carine Hutsebaut

Hallo, Als er over de problematiek van adopties wordt gesproken komen de adoptiediensten en adoptieouders meestal aan het woord. Twee partijen worden zelden aan het woord gelaten en dat zijn de geboortemoeders en adoptiekinderen. Zij worden in de meeste gevallen vertegenwoordigd door een therapeut of psychiater. En daar willen wij iets aan doen. Wij willen jou, “het adoptiekind” aan het woord laten en dat in de vorm van jouw en andere adoptieverhalen, gebundeld in een boek.Jouw ervaring. Ben je tevreden met je adoptie? Voel je al je hele leven een leegte? Voel je de roep van de  natuurlijke moeder en heb  jij je nooit thuis gevoeld in je adoptiegezin?… Hoe kijk je zelf tegen adoptie aan? Wat zou je laten en wat zou je willen veranderen uit jouw standpunt bekeken? Hoe kijk jij tegen je natuurlijke moeder aan? Je natuurlijke vader? Je adoptiefamilie? Zou jij zelf ooit een kind willen adopteren? En waar zou je dan rekening mee houden? Allemaal interessante vragen die jij kunt invullen om iedereen te laten zien dat er zoveel misverstanden en pijn kunnen vermeden  worden in de toekomst en wie kan dit beter verwoorden dan jij? Wil je meewerken aan dit boek dan mag je me jouw verhaal doorsturen op het emailadres, hieronder vermeld. Indien je wenst dat je naam niet wordt gebruikt, mag je dit vermelden en wij respecteren dit.  

          Marleen Adriaens

marleen.adriaens@gmail.com

          

Wij doen een oproep aan alle Belgische en Nederlandse geboortemoeders en geadopteerden! Wij zouden graag jullie relaas kennen over de verschillende instanties die jullie hebben aangedaan/aangeschreven tijdens jullie zoektocht naar elkaar. Wie jullie geholpen heeft, wie weigerachtig stond tegen eventuele hulp, de hiaten en valkuilen tijdens jullie zoektocht, kortom ALLES wat jullie zijn tegengekomen tijdens jullie zoektocht!

En indien jullie ons dit willen vertellen – of jullie degene(n) gevonden hebt die jullie zochten.

Waarom vragen wij jullie dit? Gewoon omdat hierover niets bestaat! Er is helemaal geen “gebruiksaanwijzing” of “handleiding” hoe jullie een zoektocht moeten aanvatten en wie jullie moeten contacteren. Wij willen dit acteren en zo mogelijk de instanties en hulpverleners op de hiaten en valkuilen wijzen.

En jullie, die reeds een zoektocht achter de rug hebben of hiermee nog bezig zijn, kunnen met deze info,  vele andere “zoekenden” helpen om hun pad een beetje te effenen.

Wij danken jullie nu reeds voor jullie hulp en steun.

 

Marleen

ben je een afstandsmoeder op zoek naar je kind , of een kind op zoek naar je geboortemoeder plaats dan hier je oproep…geef zoveel mogelijk details , plaats van geboorte , datum , adoptie-instantie etc. etc.