adoptie –verdriet — afstand —mijn verhaal

”Ik begrijp de onrust van sommige mensen in verband met opnieuw een boek over die problematiek. Aan de ene kant denk ik dan: er kunnen er niet genoeg zijn. Elke betrokken partij verdient eigenlijk zijn/haar eigen boek met zijn/haar eigen verhaal. Of het nu een tragisch verhaal is of een vrolijk, heerlijk romantisch stuk. Aan de andere kant stel ik vast dat de mensen die zich schijnbaar zorgen maken, nog niet veel van mijn boeken hebben gelezen. Want dan zouden zij weten dat ik nooit zomaar een verhaal schrijf. Ik maak statements. Ik doe voorstellen. Ik eis verandering.Mijn boeken zijn met liefde geschreven. Liefde voor de mens en zijn kunnen. Maar ook aanklachten en verwijten naar al diegenen die misbruik maken van anderen. Ik schop mensen een geweten. Of ze dat nu graag hebben of niet.  Of het nu de buurvrouw is die niet ingegrepen heeft bij het zien van het leed van een kind, of de grote politieker die in het parlement liever over bananen discuteert dan over kinderen, of de politieman die niet de fijngevoeligheid heeft om zich in te leven in de pijn van een slachtoffer… eender welk slachtoffer.
Het is mijn uitdrukkelijke overtuiging dat wij allen op zich, een maatschappij op zich vertegenwoordigen. Met in onszelf een eigen arbiter (scheidsrechter), een rechter, een politieman, een slachtoffer, een dader, een hulpverlener, een geweten dus…  Als al degenen die met een versmachtende kinderwens, heel even die wens opzij zetten en in eerste instantie aan het kind denken, als zij de eisenden zouden zijn om een maximum aan informatie te verzamelen over dat kind en het waarom van de afstand, dan zou er al heel veel veranderen. Dergelijke mensen hebben het hart voor een kind op de juiste plaats zitten. Als zij later hun kind kunnen informeren over waarom het werd afgestaan, wie zijn/haar ouders waren, waar ze geboren is en wanneer en alles wat een kind dat zijn roots niet kent wil weten, kan informeren… er zouden een pak minder ongelukkige mensen zijn.
Dit boek gaat niet alleen gaan over adoptiekinderen, maar over Kinderen. Ook de kinderen die in alle volwassenen huizen en nog steeds schreeuwen om aandacht en rechtvaardigheid. Want al diegenen die nu op dit forum schrijven, zijn volwassenen die het beschadigde kind in zich willen herstellen. En dat geldt niet alleen voor adoptiemensen. Dat geldt voor ALLE mensen. In ALLE mensen zit een kind.
Ik heb een studie gemaakt over het aantal slachtoffers in Europa. Het oude Europa nog. Met niet zoveel lidstaten als nu. In dat oude Europa houden zich 182.000.000 zwaar beschadigde kinderen  schuil. U leest het goed: 182.000.000. Kan u nagaan hoeveel er dat zijn als we Letland, Polen, Bulgarije en al die andere landen erbij tellen? Ik durf er niet aan denken. Ik durf wel denken aan hoe die wereld er had uitgezien als iedereen een hart voor kinderen zou gehad hebben en die 182 miljoen slachtoffers er NIET waren geweest.
En met slachtoffers bedoel ik ook zij die psychologisch mishandeld zijn: je kan niets, je bent lelijk, niemand zal van je houden… Zij die emotioneel mishandeld werden en opgesloten werden in donkere kelders zonder eten of drinken, dood van angst om wat komen gaat…. Zij die fysiek mishandeld werden en worden, geschopt, geslagen, verbrand…
Zij die dagelijks seksueel worden mishandeld, tentoongesteld op internet, hun integriteit totaal vernietigd, de tijdbommen van morgen… En ik wil al diegenen niet vergeten die een kindertijd hebben moeten doorbrengen in de nabijheid van ouders of opvoeders die verslaafd waren aan alcohol en/of drugs. Die groep wordt ook vaak onterecht vergeten terwijl de gevolgen daarvan ook desastreus zijn.

Carine Hutsebaut

Wat het boek betreft: het zou moeten duidelijk zijn dat het een boek is die een les moet zijn voor iedereen. Adoptie ouders moeten weten waar ze aan beginnen en hoe ze het kind moeten opvangen. Dat is heel belangrijk omdat het al met een trauma zijn leven begint. En dat trauma is de scheiding van zijn moeder. Heel vaak weet niemand hoe dat verlopen is en vaak worden er leugens over verteld. Niets is zo helend als de waarheid. Ook van de adoptiefouders naar het geadopteerde kind toe. Om eerlijk tegen kinderen te kunnen zijn, is het dus ook noodzakelijk dat de adoptiefouders eerlijke gegevens krijgen van de adoptiediensten. En daar knelt het schoentje. Er moeten in de jaren zestig en ervoor onvoorstelbaar veel prostituees geweest zijn, want dat is meestal het verhaal die de adoptiefouders meekregen en nog meekrijgen. Dat is heel erg vernuft bedacht want het verhindert dat adoptiefouders ‘die pijnlijke waarheid’ aan het kind vertellen. Dus vaak komt op die eerste, gemanipuleerde leugen, nog een andere leugen. Deze keer een leugen om bestwil voor het kind, maar desalniettemin weer een leugen.

Het is dus zaak dat de adoptiecentra er ALLES aan doen om de oorspronkelijke waarheid te achterhalen. Met bewijzen. Indien die bewijzen er niet zijn, moeten adoptiediensten afzien om het kind te aanvaarden. Dat zal moeilijk zijn voor de eerste kinderen, maar algauw zullen diegenen die kinderen aanbieden om financiële redenen beseffen dat ze hier niet zo maar meer mee weg raken. De adoptiediensten moeten de gegevens bespreken met de adoptiefouders zodat die geïnformeerd zijn als hun kind erom vraagt. Ook de medische gegevens zijn onvoorstelbaar belangrijk. Zo zijn er veel adoptiekinderen die vaak al heel vroeg in hun leven, lijden aan depressies en soms later aan schizofrenie. Adoptiefouders denken dan soms dat het aan hen ligt en dat ze het niet goed gedaan hebben, terwijl heel veel factoren van schizofrenie te vinden zijn in de genetische achtergrond van het kind.
Een sluitend bewijs in die hele procedure, zou zijn dat er verplicht een DNA staal van de moeder bij is en dat er een DNA staal van het adoptiekind bij gevoegd wordt. Beiden MOETEN matchen. De gegevens hiervan moeten bij onafhankelijke diensten ondergebracht worden, zodat er een totale controle is die niet door politiekers noch andere kanalen kan beïnvloed worden. Het is de enige manier om zoveel mogelijk misbruiken uit te sluiten.  Het boek dat ik zou willen voorbereiden is er dus niet één van alleen maar ‘mislukte’ adopties. Integendeel. Het is ook belangrijk om de verhalen van ‘gelukte’ adopties te kennen omdat we daar kunnen achterhalen waarom het bij de ene goed gaat en bij de andere niet. Dus kunnen we er alleen maar uit leren en met ons alle adoptiefouders of would-be-adoptiefouders.
Als er een forum wordt gegeven aan kinderen die zich niet goed hebben gevoeld in hun nieuwe gezin en ze kunnen ons vertellen waarom dat zo was, dan schieten we al een heel eind op. Maar hetzelfde geldt voor diegenen die een goede ervaring hebben. Als zij ons kunnen vertellen waarom het voor hen wel goed ging, dan kunnen we die informatie gebruiken voor adoptiefouders die vaak maar in het wilde weg rondzwemmen en nergens informatie kunnen inwinnen.

Hopelijk is het zo wat duidelijker. Ook adoptiefouders mogen reageren en hun verhaal vertellen. Want ook dààr zullen we heel veel kunnen uit leren om het in het vervolg veel beter te doen.

 Carine Hutsebaut

Hallo, Als er over de problematiek van adopties wordt gesproken komen de adoptiediensten en adoptieouders meestal aan het woord. Twee partijen worden zelden aan het woord gelaten en dat zijn de geboortemoeders en adoptiekinderen. Zij worden in de meeste gevallen vertegenwoordigd door een therapeut of psychiater. En daar willen wij iets aan doen. Wij willen jou, “het adoptiekind” aan het woord laten en dat in de vorm van jouw en andere adoptieverhalen, gebundeld in een boek.Jouw ervaring. Ben je tevreden met je adoptie? Voel je al je hele leven een leegte? Voel je de roep van de  natuurlijke moeder en heb  jij je nooit thuis gevoeld in je adoptiegezin?… Hoe kijk je zelf tegen adoptie aan? Wat zou je laten en wat zou je willen veranderen uit jouw standpunt bekeken? Hoe kijk jij tegen je natuurlijke moeder aan? Je natuurlijke vader? Je adoptiefamilie? Zou jij zelf ooit een kind willen adopteren? En waar zou je dan rekening mee houden? Allemaal interessante vragen die jij kunt invullen om iedereen te laten zien dat er zoveel misverstanden en pijn kunnen vermeden  worden in de toekomst en wie kan dit beter verwoorden dan jij? Wil je meewerken aan dit boek dan mag je me jouw verhaal doorsturen op het emailadres, hieronder vermeld. Indien je wenst dat je naam niet wordt gebruikt, mag je dit vermelden en wij respecteren dit.  

          Marleen Adriaens

marleen.adriaens@gmail.com

          

“Excuses voor gedwongen adopties”

Belangengroep afstandsmoeders trekt naar parlement

HASSELT- Marleen Adriaens uit Leopoldsburg trekt zich het lot aan van de duizenden vrouwen in ons land die hun kind de afgelopen decennia gedwongen afstonden. Vandaag komt de problematiek ter sprake in het parlement. Adriaens wil ondermeer dat de verantwoordelijken die vroeger meewerkten aan de adopties hun excuses aanbieden. Jo Labens van adoptiedienst Gewenst Kind vindt dat een goed idee.

Adriaens richtte in april 2008 de belangengroep Maralina op. Die wil zoveel mogelijk moeders en hun afgestane kinderen herenigen. Ze liet zich inspireren door het boek “Kleine Zondaars - Kerk en Kinderhandel” van Carine Hutsebaut, dat enkele jaren geleden voor veel ophef zorgde. Daarin vertelt de schrijfster het verhaal van Hilde, een jonge vrouw die door een priester werd verkracht en ongewenst zwanger werd. De kerk plaatste haar in het Tamartehuis in Lommel en bracht haar vlak voor de bevalling naar een ziekenhuis in het Franse Malo-les-Bains. Daar verplichtten de nonnen haar om tijdens de ergste weeën een document te tekenen, waardoor ze haar kind voor adoptie afstond. Het kind werd daarna voor veel geld verkocht.” Omdat nog steeds honderden geboortemoeders die in soortgelijke omstandigheden bevielen op zoek zijn naar hun kind, besloot Adriaens zich hun lot aan te trekken. Ze staat op dit moment met tientallen vrouwen in contact die erg schrijnende verhalen hebben over wat ze destijds in Lommel en bij andere adoptiediensten hebben meegemaakt. “Vandaar dat we de overheid om uitleg vragen. We willen weten hoe het komt dat die illegale praktijken tot in de jaren negentig konden voortduren. We willen ook weten of er nog adoptiedossiers bij vroegere verantwoordelijken zitten die kunnen helpen bij de zoektocht. Ook vinden we dat deze moeders excuses verdiend hebben, want ze hadden nooit recht op enige vorm van nazorg”. Om de actie kracht bij te zetten gaat een afstandsmoeder vandaag mee naar het parlement.

Dossiers verbrand

“Tussen de jaren zestig en de jaren negentig zijn er inderdaad duizenden vrouwen naar Frankrijk gevoerd om anoniem te bevallen,” reageert Jo Labens van adoptiedienst Gewenst Kind. “Maar het is niet zo dat die adoptiediensten destijds de wet overtraden. Ongetrouwde vrouwen hadden toen juridisch gezien geen recht op hun eigen kind.” Dat neemt volgens hem niet weg dat er schrijnende dingen zijn gebeurd. “30 jaar geleden wist men niet dat adoptiekinderen en geboortemoeders op zoek gaan naar elkaar. Men verbrak in veel gevallen doelbewust de band tussen moeder en kind door geen dossiers bij te houden. Bij adoptiedienst Thérèse Wante uit Schoten bijvoorbeeld, zijn alle dossiers verbrand.” Ook bij Tamar in Lommel - dat vooral meisjes opving die bezwangerd waren door priesters - zijn er honderden dossiers doelbewust opgestookt. Dat gaf de laatste nog levende non onlangs toe aan Adriaens. De families waarin de kinderen terechtkwamen gaven vaak jarenlang grote giften aan de kloosterordes die de adoptie hadden geregeld en de priesters moesten jarenlang zwijggeld betalen.

Drama’s

Labens vindt het dan ook een goed idee dat de verantwoordelijken die destijds de dossiers deden verdwijnen hun excuses aanbieden. “Die zijn wel op hun plaats, want er is ontzettend veel leed veroorzaakt. Ik begeleid elk jaar 350 vrouwen en kinderen die een aanvraag indienen bij het Zoekregister, dat door de overheid is opgericht om die moeilijke zoektochten te vergemakkelijken. Alle bestaande dossiers zijn al gecentraliseerd, dus de vragen van Maralina daaromtrent zijn overbodig. De helft van de aanvragers kunnen we helpen. Maar in het geval van die anonieme, al dan niet gedwongen bevallingen in Frankrijk kunnen we vaak niet meer doen dan zoekertjes in de krant zetten, of een advertentie op het net. Maar daar boek je nauwelijks resultaat mee.” Vandaar ook dat Labens al jaren pleit voor een regeling rond discreet bevallen in ons land. Dat wil zeggen dat je de gegevens wèl bijhoudt, maar in een apart gecodeerd register van de overheid. “Ik denk immers dat er nog altijd meer moeders van bij ons in Frankrijk hun kind gaan afstaan dan in eigen land. Bij de binnenlandse adopties zie je duidelijk dat er verhoudingsgewijs weinig vrouwen uit de grensstreek in Oost- en West-Vlaanderen komen; die gaan waarschijnlijk de grens over. In de toekomst leidt dat onvermijdelijk weer tot grote drama’s.”

Kirsten BERTRAND

GOED NIEUWS!!!! De commissie van het Vlaams Parlement heeft besloten om ons verzoekschrift ten gronde te behandelen!

Wat houdt zo’n onderzoek ten gronde in ?
De Commissie wijst 1 of meerdere verslaggevers aan.
Het verzoekschrift wordt grondig onderzocht. Hiervoor kan de Commissie de verzoeker horen of andere personen horen, die betrokken zijn bij het probleem van het verzoekschrift of die deskundig zijn in de aangekaarte problematiek.
De Commissie kan ook advies inwinnen bij bestaande adviesorganen en kan de verslaggevers opdracht geven om ter plaatse de feiten vast te stellen.
Daarna stelt de Commissie haar conclussie op. De verslaggevers stellen een verslag op van de commissiebesprekingen en dit verslag wordt gepubliceerd.Het verzoekschrift wordt op de agenda van de plenaire vergadering geplaatst die zich uitspreekt over de conclussie van de commissie.
Men heeft ons beloofd dat het verzoek nog vòòr het reces van december (eindejaarsverlof) bij de Minister van Welzijn, Volksgezondheid en Gezin zal voorgelegd worden en dat dit in januari 2009 verder zal behandeld worden!
Dus allen duimen dat het streepje zonneschijn dat nu het leven van de geboortemoeders en adoptiekindern binnenglipt hen in januari warmte en licht mag geven bij een positieve conclussie van de Commissie!!