adoptie –verdriet — afstand —mijn verhaal

in gesprek met Marie-José van Hout, een afstandsmoeder die het zwijgen durft te doorbreken. Ongeveer 25.000 Nederlandse moeders hebben tussen 1956 en eind jaren ’70 hun baby afgestaan, vaak gedwongen om te ontkomen aan de schande van de familie. “Ik was met een goede vriendin een weekje naar Zandvoort en aan het einde van de week heb ik het in de auto gedaan met een jongen die ik ontmoet had. Ik had nog nooit wat met jongens gedaan, had geen clou van seks.” Bij thuiskomst bleek ze zwanger. “Mijn vader was heel kwaad en vond het een schande. Ik moest naar het bureau voor afstandsmoeders. De angst van mijn vader was wat er met zijn bedrijf zou gebeuren…”

Toen haar buik zichtbaar werd, moest ze ver weg bij een zus logeren en naar de FIOM in Den Haag. De FIOM biedt hulp, informatie en advies aan iedereen die vragen of problemen heeft onder andere op het gebied van onbedoelde zwangerschap. “Hij werd geboren. Ik heb hem niet op mijn buik gehad, puur uit zelfbehoud. Na de bevalling kwam ik weer thuis en moest ik doen alsof er niets gebeurd was. We spraken er nooit over.”

“Het gaat nooit uit je hoofd, je denkt er altijd aan”, vertelt Marie-José tijdens een wandeling rond de Overasseltse Vennen bij Nijmegen. “In 1985 durfde ik een zoektocht naar hem te beginnen. Uiteindelijk heb ik hem op het kantoor van de FIOM kunnen ontmoeten.” Voor Marie-José een prachtig moment. In de jaren daarna hebben beiden af en toe contact. “Maar echt in zijn leven kom ik niet, dat wil hij niet. Ik heb er vrede mee, hij is in ieder geval goed terecht gekomen.” Marie-José heeft een muur om haar heen gebouwd. “Ik heb geleerd te zwijgen, bang om afgewezen te worden. Ik wilde niets vertellen, uit schaamte. Maar ik heb geleerd om weer te communiceren en kan weer trots zijn op mezelf.”

overgenomen uit http://dewandeling.kro.nl/200602/46vanhout.aspx