adoptie –verdriet — afstand —mijn verhaal

Gisteren. Zon, blauwe lucht en de Cultuurmarkt 2008 te Antwerpen waar ik de monoloog “Hilde’s zoon” op de planken heb gebracht. Een monoloog die je doet nadenken, een monoloog die je niet onbewogen laat. Het relaas van de zoektocht van Hilde naar haar zoon, die haar bij de geboorte werd afgenomen.
Zelf ben ik geen afstandmoeder, maar als ik deze monoloog breng voel ik de woede, het verdriet, de wanhoop, de hulpeloosheid van deze vrouwen. Ik word één met hen. Ik beleef hen. Het onrecht dat deze vrouwen en kinderen werd aangedaan wordt mooi verhaald in deze monoloog.
Maar door Hilde tracht ik iedereen ook duidelijk te maken dat we hier te maken hebben met krachtige vrouwen die moedig en met veel durf hun zoektocht naar hun kind aanvatten en verder zetten! Vrouwen die door jaren van manupilatie en geheimhouding plots opstaan en hun stem laten horen, hun hulpkreten de wereld in sturen.

Achteraf vertelde een vrouw dat deze monoloog bij haar kippenvel had bezorgd van het begin tot het einde. Een andere mevrouw had het hele stuk door geweend om het onrecht dat Hilde werd aangedaan.

Ik ben blij dat deze monoloog vele harten beroert en mensen doet nadenken over de problematiek van de geboortemoeders, zeker nu ik al vele geboortemoeders heb ontmoet, geschreven of gemaild. Ook na mijn optreden heb ik twee lieve en sterke dames heb ontmoet, dames die in Nederland hun stem laten horen, dames die ook geboortemoeders zijn. Voor al deze dames, geboortemoeders, heb ik veel respect. En voor hen en met hen zal ik, samen met onze medewerkers, verder gaan om deze problematiek aan te kaarten en aan te vechten!!! Dames, we gaan er voor!!!

Marleen